TROMBOSEN

Door de verwijding van de aders wegens een verlangzaamde bloedstroming – bijv. na lange vluchten of lang staan – kan het bloed stollen bij vorming van een bloedprop (trombus). Deze trombus kan de complete ader of slechts een deel van de ader afsluiten zodat een massieve afvloeistoring in het been ontstaat. Gebeurt dit in de diepe aders spreekt men van een diepe adertrombose (DVT). Een stollingsstoring (bijv. factor V-Leiden-mutatie) – eventueel gecombineerd met de inneming van hormonen – kan de waarschijnlijkheid van een trombose verhogen.


Diepe adertrombose
De trombose van de diepe aders (DVT) gaat meestal gepaard met roodkleuring, zwelling en acute pijn in het been. Het is een ernstige en soms levensbedreigende ziekte die een snelle therapie vereist. Het risico van een longembolie of een posttrombotisch syndroom kan bij vroege en deskundige behandeling worden geminimaliseerd.


Aderontsteking, flebitis
Van een aderontsteking, flebitis of tromboflebitis spreekt men als de trombose in een oppervlakkige spatader optreedt. Bij druk is ze zeer pijnlijk en gaat gepaard met een verschillend sterke ontsteking. Het gevaar van een longembolie is duidelijk geringer dan bij DVT; ook hier zijn echter zelden microembolies in de long als de flebitis niet vroegtijdig wordt behandeld.


Posttrombotisch syndroom
Hieronder verstaat men een massa symptomen die na een trombose van een diepe ader kunnen optreden. De oorzaak is een vernietiging van de aderkleppen in de diepe aders en in veel gevallen een vernauwing van de aders zodat het bloed niet meer normaal kan wegvloeien.
Tengevolge hiervan staat de zwelneiging van de benen meestal op de voorgrond. Een spanningsgevoel en een blauw-vale verkleuring van het been volgen hierop vaak. Zonder behandeling leidt het posttrombotisch syndroom tot een „chronisch veneuze insufficiëntie“ en niet zelden ook tot een „open been“.